Vannacht ( 7 februari ) is Najra in een rap tempo bevallen van 6 kleintjes.

Om 21.30 uur lag ze nog te rollen op het kleed in de kamer. Toen wij naar bed wilden gaan om 23.30 uur lag ze bij onze zoon onder het dekbed en dachten wij: hé, dit zou het begin wel eens kunnen zijn. Maar om 00.15 uur werd het eerste kitten al geboren. Keurig netjes in de doos in de kamer die wij voor haar hadden neergezet en waar ze eigenlijk geen interesse meer in had. Dexter kwam, na de geboorte van de eerste, ook eens even kijken en raar genoeg werd Najra daar helemaal rustig van.

Toen een uurtje niets en daarna de andere 5 kittens in één uur tijd.
Razendsnel, allemaal behoorlijk vermoeiend voor Najra, die op een gegeven moment niet meer wist welk kitten ze nu moest wassen.
We denken dat het 3 katers en 3 poezen zijn, maar zeker weten doen we het niet. Vanmiddag heb ik vlug even gekeken, maar Najra raakte zo in de stress toen ze begonnen te piepen, dat ik ze maar weer snel heb teruggelegd.

Het lichtste kitten (een katertje) weegt 68 gram en het zwaarste (ook een katertje) 108 gram. De andere gewichten zijn 88, 92, 99 en 102 gram.
Ze maken allemaal een fitte indruk en Najra doet het prima. Haar moederinstinct is op-en-top. Verder proberen we haar en de kittens de eerste paar dagen zo veel mogelijk met rust te laten. Ze liggen in de kamer zodat Najra overal bij kan zijn, maar te veel polonaise om haar heen maakt haar onrustig.

Er komen nog weken genoeg om er van te genieten.

Dag twee, allemaal zeer tevreden. We weten nu ook zeker dat we 2 katers en 4 poezen hebben.

Ons zestal is nu 1 weekje oud en het gaat goed met ze.

Het katertje dat zo weinig (68 gram) woog met de geboorte heeft zijn gewicht inmiddels verdubbeld en weegt nu 142 gram. Het zwaarste katertje weegt 201 gram en de gewichten van de poesjes zijn gegaan van 88 naar 173, 92 naar 188, 99 naar 192 en 102 naar 196 gram. We zien altijd graag dat de geboortegewichten na één week verdubbeld zijn en dat hebben ze bijna allemaal gehaald.

De oogjes beginnen nu ook open te gaan en sommige kittens vinden het al heerlijk om in hun buikje gekroeld te worden. Maar er zijn er ook bij die, als ze iets anders ruiken dan hun eigen nestgeurtje, luidkeels beginnen te blazen en te 'tuffen' wanneer er een mensenhand in hun doos komt. Grappig om te zien, dit is niets meer dan een instinctieve reactie die in de loop van de komende week weer zal verdwijnen. Onze handen komen iedere dag meerdere malen in de doos en het kittenspan kan niet anders dan er gewend aan raken.

De oortjes, neusjes en staartjes zijn al flink aan het verkleuren. We weten in ieder geval dat er een paar sealpointjes bij zijn en waarschijnlijk ook chocpoints. We hopen op een bluepoint en theoretisch gezien is dat mogelijk. Maar we zullen gewoon nog even geduld moeten hebben en dan zien we het vanzelf.

Al 2 weekjes oud en langzaamaan beginnen ze allemaal op echte katten te lijken. De oogjes zijn open en de oortjes ook, want als we tegen ze praten wordt er meteen gereageerd. Het hoofdje gaat omhoog en de brutaalste kittens komen al heel stoer en wankel naar ons toe gekropen. Alles verloopt naar wens en van dag tot dag zien we ze groeien.

Najra vindt het niets dat er iedere dag gewogen moet worden. Als er een kitten op het weegschaaltje ligt, grijpt ze haar kind meteen bij de nek en legt het acuut terug in de doos. En Ijoor, onze hond, ziet er op de één of andere manier volgens haar ook nog steeds niet betrouwbaar uit. In de keuken kan hij kopjes krijgen van Najra, maar de doos blijft taboe voor hem, hoewel hij er nu wel af en toe er quasi nonchalant langs mag lopen.
Verder is Najra een fantastische moeder; zorgzaam en waakzaam. Kortom, helemaal in haar rol!

Nu de kittens hun vierde week ingaan, verandert er opeens heel veel voor de kleintjes én voor ons.
Vorige week lagen ze nog lekker dicht bij elkaar, nu blijkt ineens dat er buiten de doos nóg een wereld is en tja...die moet ontdekt worden.

Afgelopen week is niet helemaal probleemloos verlopen. Alle kittens hadden last van diarree en de oogjes van het kleinste katertje waren ontstoken. We hebben ze allemaal, op advies van de dierenarts, eerder ontwormd dan normaal, wanneer ze 4 weken oud zijn, en binnen twee dagen was het over.

Schijnbaar is het zo dat, ook al ontworm je katten verschillende keren per jaar, je nooit alle wormpjes dood krijgt.
Uit wormeieren ontwikkelen zich namelijk wormlarven. Deze wormlarven doorboren de darmwand en maken een ingewikkelde tocht door het lichaam van de kat. Sommigen keren terug naar de darm en worden na ongeveer 56 dagen volwassen spoelwormen.

Een deel van de larven ontwikkelt zich niet en blijft in een rustfase achter in de spieren en het vetweefsel. Als de kat dan zwanger wordt, "ontwaken" deze larven en trekken naar het melkklierweefsel, waar ze de kittens besmetten via de moedermelk.
De kittens krijgen dan last van diarree als ze zo rond de 2-3 weken oud zijn. Volgens onze dierenarts geldt dit niet alleen voor katten, maar ook voor vele andere dieren, zij zien het dagelijks.
Wij hadden het nog niet eerder meegemaakt, maar feit is dat het ontwormen meteen effect heeft gehad.

Op dit moment hebben ze allemaal energie voor tien, de gewichten schieten weer omhoog en onze andere dieren kunnen ze nu ook eens goed bekijken. Vooral Yuna heeft veel interesse in de kleintjes en moest ze even "voelen". (Te veel lichamelijk contact ineens met die vreemde wezens zou wel eens heel erg akelig kunnen uitpakken zal ze gedacht hebben)
Op de foto ziet het er spannend uit, maar ze houdt haar nagels in en ze raakt hen alleen maar aan.

En Najra...? Die houdt rustig de wacht buiten de kittenkooi, niemand die het waagt om haar kittens iets te doen!

Onze miniatuurkatten hebben de wereld buiten de doos niet alleen ontdekt, maar ook veroverd!
De kittenkooi is een plaats geworden waar hun eten, drinken, kattenbak en doos staat en that's all.

Vanaf het moment dat ze hun eerste stapjes in de kamer hadden gezet, waren ze het er niet mee eens als ze weer terug moesten in hun kooi, die met de afmeting 72x1.38 m toch niet bepaald klein te noemen is. Bovendien heel ideaal voor ons, omdat het zindelijk worden op die manier heel snel en helemaal vanzelf gaat, met maar zelden of nooit een "ongelukje" op de grond. Maar goed, het werd één groot gehuil, Najra begon ze er uit te tillen en werd er ontzettend zenuwachtig van en wij natuurlijk ook.
De kooi staat er nu nog even voor de show, maar in de loop van de week ruimen we hem op en komt de mini-speel-krabpaal naar beneden, zodat ze hun nageltjes leren scherpen aan de paal i.p.v. aan de meubels.

Het zijn echte boeven met een heerlijk karakter. Ondernemend, niet bang, knuffelig en zoals het echte Siamezen betaamd; lekker terug miauwen als je tegen ze praat. Ze klimmen voorzichtig in je broekspijp omhoog (dit leren we ze niet hoor!) en vallen op je schoot in slaap. Als ook wij nog rond lopen in de kamer moeten we uitkijken dat we niet op ze gaan staan.

Vier van de zes kittens eten kleine kattenbrokjes van Royal Canin, vlees van een schoteltje, gebruiken de kattenbak en het is bijna niet voor te stellen dat ze dat allemaal geleerd hebben in amper één week tijd. Het kleinste katertje en één vrouwtje zijn met alles ietsje later, behalve als het gaat om het ravotten. Als het gaat om het knuffelen en spinnen dan wint Juniortje, zoals we de kleinste ook wel eens noemen, het van iedereen.

We hebben lang getwijfeld over de kleuren. Dat er geen chocolatepoints bijzaten zagen we al vrij snel, die zijn namelijk een stukje witter op de rug. Maar we zagen toch duidelijk dat er lichte en donkerdere kittens in het nest zaten, misschien toch blue? Maar in het daglicht waren de staartjes weer te bruin, dus de conclusie is; zes sealpoints! Maar sommige met de lichte kleur van papa Farao en sommige met de wat donkerdere kleur van mama Najra.